ఒక చిన్న గ్రామంలో జోష్, స్టీవ్, కిరణ్, జమాల్, రాజు అనే ఐదుగురు సన్నిహిత స్నేహితులు ఉండేవారు.
వాళ్లు ఆ గ్రామమంతటా ప్రసిద్ధి చెందారు. అయితే, గొప్ప విజయాలు సాధించినందుకు కాదు! చెప్పుకోదగ్గ పనులేవీ చేయకుండానే పేరు సంపాదించారు. వాళ్లు ఎప్పుడూ ఏ పోటీలోనూ గెలవలేదు. ఏ వ్యాపారాన్నీ ప్రారంభించలేదు. కనీసం మూడు రోజుల కంటే ఎక్కువ కాలం ఏ ఉద్యోగంలోనూ కొనసాగలేదు.
నిజానికి, ఒకసారి స్టీవ్ ఓ కిరాణా దుకాణంలో పనికి చేరాడు. కానీ దుకాణ యజమాని ఆరు గంటల పాటు నిలబడి పనిచేయమని చెప్పడంతో ఉద్యోగానికి రాజీనామా చేసేశాడు.
“నేనేమైనా మనిషినా, ట్రాఫిక్ సిగ్నల్‌నా? ఆరు గంటల పాటు నిలబడమంటావేంటి?” అని యజమానితో వాదించి, అక్కడి నుంచి బయటకు వచ్చేశాడు.
కిరణ్‌కు మరో సమస్య ఉండేది. ఏ వ్యాపారం ప్రారంభించాలన్నా పెట్టుబడి అవసరమని అతను గట్టిగా నమ్మేవాడు. తన దగ్గర పెట్టుబడి పెట్టడానికి డబ్బుల్లేవు కాబట్టి, తాను ధనవంతుడు కావడం అసాధ్యమని నిర్ణయించేసుకున్నాడు.
జమాల్ దగ్గర మాత్రం ఆలోచనలకు కొదవ ఉండేది కాదు. కానీ అతను ఏ ఆలోచన చెప్పినా, దాని గురించి అంతులేని ప్రశ్నలు అడిగేవాడు. చివరికి, అతని ప్రశ్నలకు విసిగిపోయి మిగతావాళ్లు ఆ ఆలోచనను అక్కడితో వదిలేసేవారు.
ఇక రాజు విషయానికొస్తే, ఎక్కడైనా, ఎప్పుడైనా నిద్రపోయే కళలో అతను నిష్ణాతుడు. ఒకసారి గ్రామంలో జరిగిన పండుగలో క్యూలో నిలబడి ఉండగానే నిద్రపోయాడు. క్యూ ముందుకు కదిలిపోయింది. కానీ రాజు మాత్రం అదే చోట నిలబడి, హాయిగా కలలు కంటూ ఉండిపోయాడు. చివరికి అందరూ వెళ్లిపోయినా అతనికి మెలకువ రాలేదు!
ఇక మిగిలింది జోష్.
అతనే ఆ ఐదుగురి బృందానికి నాయకుడు. అయితే, అతన్ని ఎవరూ అధికారికంగా నాయకుడిగా ఎన్నుకోలేదు. ఒకరోజు తనకు తానుగా ఆదేశాలు ఇవ్వడం మొదలుపెట్టాడు. మిగతావాళ్లు అతనితో వాదించడానికి కూడా బద్ధకించడంతో, అలా నాయకుడిగా కొనసాగిపోయాడు.
జోష్‌లో రెండు అసాధారణమైన లక్షణాలు ఉండేవి. మొదటిది—అపరిమితమైన ఆత్మవిశ్వాసం. రెండోది—ఆచరణలో ఏమాత్రం అనుభవం లేకపోవడం!
తాను ధనవంతుడు కావడానికే పుట్టానని అతను గట్టిగా నమ్మేవాడు.
దురదృష్టవశాత్తూ, అందుకోసం తాను ఏమీ చేయకుండానే డబ్బు వచ్చి తన ఒళ్లో పడాలని ఆశించేవాడు.
ప్రతిరోజూ ఉదయం ఆ ఐదుగురు స్నేహితులు గ్రామంలోని టీ దుకాణం దగ్గర ఉన్న ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టు కింద సమావేశమయ్యేవారు. గొప్ప వ్యాపారవేత్తల్లా తమ భవిష్యత్తు గురించి తీవ్రంగా చర్చించేవారు. కానీ వాళ్లకు వ్యాపారం లేదు, ఆదాయం లేదు. కొన్నిసార్లు టీ తాగడానికి కూడా డబ్బులు ఉండేవి కావు!
ఒక సోమవారం ఉదయం...
ఆ రోజు జోష్ చాలా గంభీరమైన ముఖంతో మర్రిచెట్టు దగ్గరకు వచ్చాడు.
స్టీవ్ ఒక చెక్క బెంచీ మీద పడుకుని, ముఖం మీద తువ్వాలు కప్పుకున్నాడు. కిరణ్ తన జేబులోని నాణేలను లెక్కపెడుతున్నాడు. జమాల్ నిన్నటి వార్తాపత్రిక చదువుతున్నాడు. రాజు మాత్రం కళ్లు మూసుకుని, నుదుటి మీద ఒక బిస్కెట్‌ను నిలబెట్టడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు.
జోష్ వాళ్ల ముందు నిలబడ్డాడు.
“మిత్రులారా! మనకు ఒక భయంకరమైన వార్త ఉంది.”
స్టీవ్ ముఖం మీదున్న తువ్వాలను కొద్దిగా పైకి ఎత్తాడు.
“టీ దుకాణం మూసేశారా?”
“లేదు.”
“మరి ఎందుకు మా నిద్ర చెడగొడుతున్నావు?”
జోష్ బెంచీని కాలితో తన్నాడు.
“లేవండి! ఇది అత్యవసరమైన విషయం!”
స్టీవ్ అయిష్టంగానే లేచి కూర్చుని జోష్ ముఖంలోకి చూశాడు.
“ఏంటి? నీకు పెళ్లయిపోయిందా?”
“ఏమిటి?”
“నీ ముఖం చూస్తుంటే స్వేచ్ఛ కోల్పోయిన మనిషిలా ఉన్నావు.”
“స్టీవ్! నీకు చెబుతున్నాను, జాగ్రత్త!”
“సరే, సరే!” స్టీవ్ తువ్వాలను మడిచి పక్కన పెట్టాడు. “విషయం ఏమిటో చెప్పు. కానీ త్వరగా ముగించు. నా ఉదయం నిద్ర ఇంకా పూర్తికాలేదు.”
జోష్ వాళ్ల నలుగురినీ నిరాశగా చూశాడు.
“ఒక్కసారి మనల్ని మనం చూసుకోండి. మన వయసు పెరుగుతోంది. కానీ మన జీవితాలు మాత్రం ముందుకు సాగడం లేదు. ఈ గ్రామంలో అందరూ డబ్బు సంపాదిస్తున్నారు. రైతు డబ్బు సంపాదిస్తున్నాడు. దుకాణదారుడు డబ్బు సంపాదిస్తున్నాడు. చివరికి వేరుశెనగలు అమ్ముకునే చిన్న పిల్లాడు కూడా డబ్బు సంపాదిస్తున్నాడు!”
కిరణ్ ఆలోచనగా తల ఊపాడు.
“ఆ పిల్లాడు చాలా తెలివైనవాడు. అమ్ముతానని చెప్పిన దానికంటే తక్కువ వేరుశెనగలు ఇస్తాడు.”
“అది అసలు విషయం కాదు!” అని జోష్ అరిచాడు.
“మరి వేరుశెనగల గురించి ఎందుకు మాట్లాడుతున్నావు?” అని కిరణ్ అమాయకంగా అడిగాడు.
జమాల్ వార్తాపత్రికను కిందకు దించాడు.
“జోష్, అసలు విషయానికి రా. మనం ఇక్కడ కూర్చుని నలభై నిమిషాలైంది. నేను ఇంకా అల్పాహారం కూడా చేయలేదు.”
జోష్ గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.
“మనకు డబ్బు కావాలి!”
మిగతా నలుగురూ ఒకరి ముఖం మరొకరు చూసుకున్నారు.
కొద్దిసేపు మర్రిచెట్టు కింద నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
అప్పుడు రాజు చేయి పైకెత్తాడు.
“నా దగ్గర ఒక సలహా ఉంది.”
జోష్ ఆశగా నవ్వాడు.
“చివరికి! చెప్పు.”
“నాకు ఇరవై రూపాయలు అప్పు ఇస్తావా?”
జోష్ నవ్వు మాయమైంది.
“ఎందుకు?”
“అల్పాహారం కొనుక్కోవడానికి.”
“ఆ డబ్బు నువ్వే ఎందుకు సంపాదించుకోకూడదు?”
రాజు నిజంగానే అయోమయానికి గురయ్యాడు.
“నాకు డబ్బు సంపాదించడం వచ్చుంటే, నిన్ను ఎందుకు అడుగుతాను?”
స్టీవ్ గట్టిగా నవ్వుతూ బెంచీ మీద నుంచి కిందపడబోయాడు.
“రాజూ! నువ్వు మేధావివి! మన ఆర్థిక పరిస్థితి మొత్తాన్ని ఒక్క వాక్యంలో చెప్పేశావు!”
జోష్ నుదుటిపై చేతులు పెట్టుకున్నాడు.
“నేను పూర్తిగా మూర్ఖుల మధ్య చిక్కుకుపోయాను!”
“సాంకేతికంగా చూస్తే,” జమాల్ అన్నాడు, “నువ్వు నలుగురి మధ్య నిలబడి ఉన్నావు. కాబట్టి నీ మాట గణితపరంగా సరైనదే!”
జోష్ అతన్ని కోపంగా చూశాడు.
జమాల్ మళ్లీ తన వార్తాపత్రికలో మునిగిపోయాడు.
“ఊరికే సహాయం చేస్తున్నాను!”
జోష్ మనసులో పుట్టిన ప్రమాదకరమైన ఆలోచన!
జోష్ మర్రిచెట్టు కింద అటూ ఇటూ తిరగడం ప్రారంభించాడు. అంతకుముందు రాత్రి మొత్తం తన భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచించాడు. చివరికి తనకు ఒక అద్భుతమైన ఆలోచన వచ్చిందని భావించాడు.
అతను నడక ఆపి, గొంతు తగ్గించి మాట్లాడాడు.
“మిత్రులారా! మనం ప్రతిరోజూ కష్టపడకుండా చాలా డబ్బు సంపాదించగలిగితే ఎలా ఉంటుంది?”
స్టీవ్ కళ్లు మెరిశాయి.
“ఎవరైనా ఉచితంగా డబ్బులు పంచుతున్నారా?”
“లేదు.”
“ఏదైనా ప్రభుత్వ పథకం ఉందా?”
“లేదు.”
“మరి ఎందుకు ఇంత ఆసక్తికరంగా చెబుతున్నావు?”
జోష్ వాళ్లకు మరింత దగ్గరగా జరిగాడు.
“మనం దొంగలుగా మారితే ఎలా ఉంటుంది?”
మూడు సెకన్ల పాటు ఎవరూ కదల్లేదు.
రాజు నుదుటి మీద ఉన్న బిస్కెట్ కూడా కిందపడిపోయింది!
కిరణ్ తన జేబులోని నాణేలను నెమ్మదిగా తిరిగి పెట్టుకున్నాడు.
“జోష్, నీకు ఒంట్లో బాగానే ఉందా?”
“నాకు చాలా బాగుంది.”
“నిన్న తల ఎక్కడైనా తగిలించుకున్నావా?”
“లేదు!”
“మరి ఇలాంటి పిచ్చి ఆలోచన ఎందుకు చేస్తున్నావు?”
జోష్ చేతులు కట్టుకుని గంభీరంగా మాట్లాడాడు.
“ఒక్కసారి ఆలోచించండి. ధనవంతుల దగ్గర డబ్బు ఉంటుంది. దొంగలు ఆ డబ్బును దొంగిలిస్తారు. మనకు డబ్బు కావాలి. కాబట్టి—”
“కాబట్టి మనం ధనవంతులు కావాలా?” అని స్టీవ్ మధ్యలోనే అడిగాడు.
జోష్ అతన్ని తదేకంగా చూశాడు.
“కాదు! మనం దొంగలుగా మారాలి!”
స్టీవ్ నెమ్మదిగా తల ఊపాడు.
“ఓహో! నీ వివరణ కొంచెం గందరగోళంగా ఉంది.”
జమాల్ వార్తాపత్రికను మడిచి ముందుకు వంగాడు.
“ఒక్క నిమిషం! మనం ఏ నిర్ణయమైనా తీసుకునే ముందు నాకు కొన్ని ప్రశ్నలు ఉన్నాయి.”
జోష్ నిట్టూర్చాడు.
“నీకు ప్రశ్నలు లేకుండా ఒక్క పని కూడా జరగదా?”
“మొదటిది, నువ్వెప్పుడైనా ఏదైనా దొంగిలించావా?”
జోష్ ఛాతీ ముందుకు చాచి గర్వంగా నిలబడ్డాడు.
“తప్పకుండా!”
అందరూ ఆశ్చర్యంగా అతన్ని చూశారు.
“ఏం దొంగిలించావు?” అని కిరణ్ అడిగాడు.
“ఒక మామిడిపండు.”
“ఒక్కటేనా?” అని స్టీవ్ అడిగాడు.
“మూడు!” అని జోష్ సరిదిద్దాడు.
“ఎవరి దగ్గర నుంచి?” అని జమాల్ అడిగాడు.
“మా నాన్న దగ్గర నుంచి.”
జమాల్ మిగతావాళ్ల వైపు తిరిగాడు.
“మిత్రులారా! మనం ఒక అనుభవజ్ఞుడైన నేరస్థుడి సమక్షంలో ఉన్నాం!”
రాజు నెమ్మదిగా చప్పట్లు కొట్టాడు.
“మూడు మామిడిపండ్లా! మరి ఎన్ని సంవత్సరాలు జైలులో ఉన్నావు?”
జోష్ చేతులు పైకెత్తాడు.
“నాకు పన్నెండేళ్లు ఉన్నప్పుడు జరిగిన విషయం అది!”
“మరి ఆ తర్వాత ఏం జరిగింది?” అని కిరణ్ అడిగాడు.
జోష్ ముఖం తిప్పుకున్నాడు.
“మా నాన్న చెప్పుతో నన్ను ఇంటి చుట్టూ తరిమాడు!”
స్టీవ్ గంభీరమైన ముఖంతో ముందుకు వంగాడు.
“నువ్వు తప్పించుకున్నావా?”
“సహజంగానే!”
“అద్భుతం! మనకు ఆ నైపుణ్యం చాలా అవసరం!”
జోష్ నమ్మలేనట్టుగా అతన్ని చూశాడు.
“స్టీవ్! నేను మా నాన్న కంటే వేగంగా పరుగెత్తగలిగాను కాబట్టి తప్పించుకున్నాను!”
స్టీవ్ ఆలోచనగా తల ఊపాడు.
“అయితే మన మొదటి పాఠం—వేగంగా పరుగెత్తలేని తండ్రులను ఎంచుకోవడం!”
జమాల్ పగలబడి నవ్వుతూ చేతిలోని వార్తాపత్రికను కిందపడేశాడు.
జోష్ కూడా తన గంభీరతను నిలుపుకోలేకపోయాడు.
ఒక్క క్షణం అతనికి తన ఆలోచనను పూర్తిగా వదిలేయాలనిపించింది. కానీ అంతలోనే గత సాయంత్రం టీ దుకాణదారుడు అప్పుగా టీ ఇవ్వడానికి నిరాకరించిన విషయం గుర్తొచ్చింది.
అతని ఆత్మగౌరవం మళ్లీ మేల్కొంది.
ఏడు రోజుల శిక్షణ కార్యక్రమం!
“చాలు! ఇక జోకులు ఆపండి!” అని జోష్ అరిచాడు. “మనకు అనుభవం లేకపోవచ్చు. కానీ నేర్చుకోవచ్చు కదా! ప్రతి వృత్తికీ శిక్షణ అవసరం. వైద్యులు వైద్యం చదువుతారు. ఇంజినీర్లు ఇంజినీరింగ్ చదువుతారు. అలాగే మనం దొంగతనం గురించి నేర్చుకుందాం!”
కిరణ్ గడ్డం మీద చేయి వేసుకుని ఆలోచించాడు.
“మనం ఎక్కడ చదువుకోవాలి?”
జోష్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
ఆ ప్రశ్న గురించి అతను అసలు ఆలోచించలేదు!
“ఎక్కడైనా ప్రశాంతమైన ప్రదేశంలో!”
“లైబ్రరీలోనా?” అని రాజు సలహా ఇచ్చాడు.
“దొంగలు లైబ్రరీకి ఎందుకు వెళ్తారు?” అని స్టీవ్ అడిగాడు.
“పుస్తకాలు దొంగిలించడానికి!” అని రాజు సమాధానమిచ్చాడు.
జమాల్ తల ఊపాడు.
“చెత్త ఆలోచన! పుస్తకాలు బరువుగా ఉంటాయి. పైగా మనకు చదవడం ఇష్టం లేదు!”
జోష్ చప్పట్లు కొట్టాడు.
“వినండి! మనకు మనమే ఏడు రోజుల శిక్షణ ఇస్తాం. అంటే ఒక పూర్తి వారం! ఆ ఏడు రోజులు పూర్తయ్యేసరికి మనం మన కొత్త వృత్తిని ప్రారంభించడానికి సిద్ధంగా ఉంటాం!”
స్టీవ్ చేయి పైకెత్తాడు.
“పరీక్షలు ఉంటాయా?”
“ఉంటాయి.”
“హాజరు తప్పనిసరా?”
“అవును.”
“హోంవర్క్ కూడా ఉంటుందా?”
జోష్ కాసేపు ఆలోచించాడు.
“ఉండవచ్చు.”
స్టీవ్ వెంటనే లేచి నిలబడ్డాడు.
“అయితే నేను నా దరఖాస్తును వెనక్కి తీసుకుంటున్నాను!”
జోష్ అతని భుజం పట్టుకుని మళ్లీ బెంచీ మీద కూర్చోబెట్టాడు.
“కూర్చో! హోంవర్క్ ఉండదు!”
స్టీవ్ హాయిగా కూర్చున్నాడు.
“మంచిది! కొనసాగించు.”
జోష్ తన జేబులో నుంచి సుద్దముక్క తీసి, చెట్టు కింద నేలపై ఇలా రాశాడు:
THE FOOLISH THIEF CREW — TRAINING PROGRAMME
అంటే, మూర్ఖ దొంగల బృందం — శిక్షణ కార్యక్రమం.
దాని కింద ఇలా రాశాడు:
మొదటి రోజు: క్రమశిక్షణ.
మిగతావాళ్లు ఆ పదాలను ఆశ్చర్యంగా చూశారు.
రాజు ఆవలిస్తూ అడిగాడు.
“రేపటి నుంచి ప్రారంభించవచ్చా? ఈరోజు ఇప్పటికే సగం గడిచిపోయింది కదా!”
“ఇంకా ఉదయం పది గంటలే అయింది!” అని జోష్ అరిచాడు.
“అదే కదా!” అని రాజు సమాధానమిచ్చాడు. “మనకు ఇప్పటికే రెండు గంటల నిద్ర నష్టమైంది!”
జోష్ అతని మాటలను పట్టించుకోకుండా కొనసాగించాడు.
“రేపటి నుంచి అందరూ ఉదయం ఆరు గంటలకు ఇక్కడికి రావాలి. ఎలాంటి సాకులు చెప్పకూడదు. మనం మనసును దృఢంగా చేసుకోవాలి, శారీరక దృఢత్వాన్ని పెంచుకోవాలి, కలిసికట్టుగా పనిచేయడం నేర్చుకోవాలి!”
జమాల్ చేయి పైకెత్తాడు.
“ఒక ప్రశ్న!”
“ఇంకేమిటి?”
“మనం దొంగలుగా మారడానికి శిక్షణ తీసుకుంటున్నాం కదా! మరి శారీరక దృఢత్వం ఎందుకు? ఇప్పటికే కూర్చున్న వ్యక్తి దగ్గర నుంచి దొంగతనం చేస్తే సరిపోదా?”
జోష్ నోరు తెరిచాడు.
తర్వాత మూసేశాడు.
అతని దగ్గర ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం లేదు!
స్టీవ్ జోష్ భుజం మీద సానుభూతిగా చేయి వేశాడు.
“బాధపడకు బాస్! ప్రతి గొప్ప నాయకుడికీ సవాళ్లు ఎదురవుతాయి.”
“ధన్యవాదాలు, స్టీవ్!”
“నువ్వు మా నాయకుడిగా బాధ్యతలు తీసుకుని ఇరవై నిమిషాలు కూడా కాలేదు. అప్పుడే నీ ప్రణాళికలో చాలా లోపాలు ఉన్నాయని కనిపెట్టేశాం!”
జోష్ అతని చేతిని విసురుగా పక్కకు తోశాడు.
“రేపు ఉదయం! సరిగ్గా ఆరు గంటలకు!”
మొదటి రోజుకే మొదలైన గందరగోళం!
చివరికి ఆ ఐదుగురు టీ దుకాణం నుంచి తమ తమ ఇళ్లకు బయలుదేరారు. అయితే, ప్రతి ఒక్కరూ కొత్త బాధ్యతను తమకు నచ్చిన విధంగా అర్థం చేసుకున్నారు.
జోష్ ఇంటికి వెళ్లి, గ్రామ చరిత్రలోనే అత్యంత ప్రతిష్ఠాత్మకమైన శిక్షణ కార్యక్రమాన్ని రూపొందించడానికి మధ్యాహ్నమంతా కష్టపడ్డాడు.
స్టీవ్ ఇంటికి వెళ్లి మూడు అలారాలు పెట్టుకున్నాడు. కానీ మూడింటినీ ఉదయం తొమ్మిది గంటలకే మోగేలా సెట్ చేశాడు!
కిరణ్ తన లెక్కలు ప్రారంభించాడు. అన్నీ అనుకున్నట్లు జరిగితే ఎంత డబ్బు సంపాదించవచ్చో లెక్కకట్టసాగాడు.
జమాల్ ప్రసిద్ధ నేరస్థుల గురించి పుస్తకాల కోసం వెతకడం ప్రారంభించాడు. కానీ చదవడానికి ఏకాగ్రత అవసరమని తెలిసిన వెంటనే ఆ ప్రయత్నాన్ని విరమించుకున్నాడు.
రాజు మాత్రం నేరుగా మంచం మీదకు వెళ్లిపోయాడు.
ఆ రాత్రి జోష్‌కు నిద్ర పట్టలేదు. తన భవిష్యత్తు గురించి ఊహించుకుంటూ మంచం మీద పడుకున్నాడు.
తనకు ఒక పెద్ద ఇల్లు ఉండాలని కలలు కన్నాడు. ఖరీదైన కారు కొనాలని అనుకున్నాడు. తాను ఇస్త్రీ చేసుకోవాల్సిన అవసరం లేకుండా, ఎప్పుడూ సిద్ధంగా ఉండే ఖరీదైన దుస్తులతో తన అల్మారాను నింపుకోవాలని ఊహించుకున్నాడు.
చీకట్లోనే నవ్వుకున్నాడు.
“ఏడు రోజులు... కేవలం ఏడు రోజులు! ఆ తర్వాత నా జీవితమంతా మారిపోతుంది!” అని గుసగుసలాడాడు.
అదే సమయంలో, పక్కింట్లో స్టీవ్ పెట్టుకున్న అలారం మోగింది.
అతను ఒక కన్ను తెరిచి, అలారాన్ని ఆపేసి, “శిక్షణ రేపటి నుంచి ప్రారంభమవుతుంది!” అని గొణిగాడు.
ఆ తర్వాత మరోవైపు తిరిగి హాయిగా నిద్రపోయాడు.
మొదటి రోజు శిక్షణ ఇంకా ప్రారంభం కాలేదు. అప్పుడే మూర్ఖ దొంగల బృందం కష్టాల్లో పడిపోయింది!
మరి తర్వాత ఏం జరగబోతోంది?
జోష్ వేసిన ప్రణాళిక ఏమిటి? ఈ ఐదుగురు మూర్ఖ దొంగలు నిజంగానే తమ లక్ష్యాన్ని సాధిస్తారా? లేక వాళ్ల సోమరితనం, విచిత్రమైన ఆలోచనలు, అంతులేని సాకులు వాళ్లను మరోసారి నవ్వులపాలు చేస్తాయా?
వాళ్ల ఏడు రోజుల శిక్షణలో ఎలాంటి వింతలు, వినోదాలు చోటుచేసుకోబోతున్నాయి?
తెలుసుకోవాలంటే... మూర్ఖ దొంగల బృందం తదుపరి ఎపిసోడ్ కోసం వేచి చూడండి!