జోష్ ఇప్పటికే రెండుసార్లు విఫలమయ్యాడు.
మొదటిసారి దొంగతనానికి వెళ్లి ఇంటిని శుభ్రం చేసే పనిలో పడ్డారు. రెండోసారి దొంగతనానికి వెళ్లి రోడ్లు శుభ్రం చేయాల్సి వచ్చింది.
ఏ తెలివైన వ్యక్తి అయినా ఈపాటికి దొంగతనాలు మానేసేవాడు.
కానీ జోష్ తెలివైన వ్యక్తి కాదు!
ఒక సాయంత్రం, తన నలుగురు స్నేహితులను ఎప్పటిలాగే వారి మర్రిచెట్టు కిందకు పిలిచి కొత్త ప్లాన్ ప్రకటించాడు.
“మిత్రులారా! ఈసారి మనం ధనవంతులం కాబోతున్నాం!”
స్టీవ్ ఆవలిస్తూ, “గతసారి బాత్‌రూమ్‌లు శుభ్రం చేసే పనిలో పడినప్పుడు కూడా ఇదే చెప్పావు,” అన్నాడు.
“అంతకుముందు రోడ్లు ఊడ్చినప్పుడు కూడా ఇదే చెప్పావు,” అని జమాల్ గుర్తుచేశాడు.
కిరణ్ తన ఊహాజనిత వ్యాపార నివేదికను తెరిచాడు.
“సాంకేతికంగా చూస్తే, ఈ రెండు పనుల ద్వారా మన ఆదాయం సున్నా.”
రాజు ఆందోళనగా ముఖం పెట్టాడు.
“ఆదాయం సంగతి పక్కన పెట్టండి. నేను స్నాక్స్ కోసం ఖర్చు చేసిన డబ్బు కూడా ఇంకా తిరిగి రాలేదు.”
జోష్ చేయి పైకెత్తాడు.
“నిశ్శబ్దం! ఈసారి నేను ఒక అద్భుతమైన లక్ష్యాన్ని ఎంచుకున్నాను. పక్క గ్రామంలో ఒక ధనవంతుడి బంగ్లా ఉంది. అతని దగ్గర బంగారం, వెండి, ఖరీదైన నగలు చాలా ఉన్నాయని చెబుతున్నారు.”
రాజు కళ్లు పెద్దవయ్యాయి.
“ఎంత బంగారం ఉంది?”
“మన జీవితాంతం ధనవంతులుగా బతకడానికి సరిపడా!”
రాజు వెంటనే లేచి నిలబడ్డాడు.
“మరి ఇంకా ఇక్కడ ఎందుకు కూర్చున్నాం? పదండి వెళ్దాం!”
జమాల్ తల ఊపుతూ, “అద్భుతం! తిండి గురించి చెబితే కుర్చీ కావాలంటాడు. బంగారం గురించి చెబితే అందరికంటే వేగంగా పరుగెత్తడానికి సిద్ధమవుతాడు,” అన్నాడు.
“బంగారంతో తిండి కొనుక్కోవచ్చు కదా!” అని రాజు ధీమాగా సమాధానమిచ్చాడు.
జోష్ చిరునవ్వు నవ్వాడు. ఎట్టకేలకు తన బృందంలో ఉత్సాహం వచ్చింది.
కానీ వాళ్లలో ఒక్కరూ కూడా అత్యంత ముఖ్యమైన ప్రశ్న గురించి ఆలోచించలేదు.
ఆ బంగ్లాలోకి ఎలా ప్రవేశించాలి?
తప్పించుకునే మహా ప్రయత్నం
అర్ధరాత్రి సమయంలో ఐదుగురు స్నేహితులు ఆ గ్రామానికి చేరుకున్నారు.
ఆ బంగ్లా చాలా పెద్దగా ఉంది. ఎత్తైన గోడలు, అద్భుతమైన ప్రవేశ ద్వారం, ప్రకాశవంతమైన దీపాలు చూసి వాళ్లు ఒక రాజభవనం ముందు నిలబడినట్లు భావించారు.
జోష్ ఆ భవనాన్ని చూపిస్తూ, “అదిగో! అదే మన భవిష్యత్తు!” అన్నాడు.
స్టీవ్ ఎత్తైన గోడను చూస్తూ, “మన భవిష్యత్తుకు చాలా పెద్ద ప్రహరీ గోడ ఉందే!” అన్నాడు.
కిరణ్ ప్రవేశ ద్వారాన్ని పరిశీలించాడు.
“నా లెక్కల ప్రకారం, మనం పట్టుబడే అవకాశం 90 శాతం ఉంది.”
జమాల్ ముఖం చిట్లించాడు.
“మరి మిగిలిన 10 శాతం సంగతేంటి?”
“తర్వాత పట్టుబడవచ్చు.”
“చాలా అద్భుతంగా ఉంది. నీ మాటలు వింటుంటే ఎంతో ధైర్యం వస్తోంది!”
జోష్ వాళ్ల మాటలను పట్టించుకోకుండా లోపలికి వెళ్లడానికి మార్గం వెతకడం ప్రారంభించాడు.
వాళ్లు బంగ్లా చుట్టూ తిరుగుతూ, మెల్లగా మాట్లాడుకుంటూ, గోడలను చూపిస్తూ, లోపలికి వెళ్లే మార్గాల గురించి వాదించుకున్నారు.
దాదాపు ఇరవై నిమిషాలు గడిచినా ఒక్క అడుగు కూడా ముందుకు వేయలేకపోయారు.
మొదట సహనం కోల్పోయింది రాజే.
“కనీసం బయట ఏదైనా దొంగిలించలేమా? నాకు ఆకలేస్తోంది!”
జోష్ సమాధానం చెప్పేలోపే అకస్మాత్తుగా ఒక పెద్ద అరుపు వినిపించింది.
“దొంగలు! దొంగలు! పట్టుకోండి!”
ఒక కాపలాదారుడు వాళ్లను చూసేశాడు!
ఒక్క క్షణం ఐదుగురూ కదలకుండా నిలబడిపోయారు.
తర్వాత జోష్ గట్టిగా అరిచాడు.
“పరుగెత్తండి!”
ఒలింపిక్స్‌లో వేగంగా పరుగెత్తే పోటీలో బంగారు పతకం గెలిచినట్లు వాళ్లు పరుగులు తీశారు.
సాధారణంగా టీ కొట్టు వరకు నడవడానికి కూడా బద్ధకించే స్టీవ్ అందరికంటే వేగంగా పరుగెత్తాడు.
“స్టీవ్!” అని జోష్ అరిచాడు. “ఇంత వేగంగా ఎలా పరుగెత్తుతున్నావు?”
“మూడోసారి కూడా పనివాడిగా మారడం నాకు ఇష్టం లేదు!”
వాళ్లు ఇరుకైన వీధుల గుండా పరుగెత్తారు. ఒక ఖాళీ పొలాన్ని దాటారు. చివరకు గ్రామంలోని ఒక ప్రశాంతమైన మూలకు చేరుకున్నారు.
వాళ్ల వెనుక ఎవరూ రాలేదు.
అలసిపోయిన ఐదుగురూ ఒక పెద్ద రాయి పక్కన కుప్పకూలిపోయారు.
జోష్ నేలపై వెల్లకిలా పడుకున్నాడు.
“మిత్రులారా, ఆ కాపలాదారుడు చాలా మొరటుగా ప్రవర్తించాడు. మనం ఆ బంగ్లాను చూస్తున్నాం అంతే!”
జమాల్ లేచి కూర్చుని అతని వైపు చూశాడు.
“తర్వాతసారి వెళ్లే ముందు అతనికి ఆహ్వాన పత్రిక పంపిద్దాం!”
కిరణ్ తన ఊహాజనిత గడియారాన్ని చూసుకున్నాడు.
“మన ఆపరేషన్ గంట కూడా పూర్తి కాలేదు. ఆర్థిక లాభం: సున్నా. పరుగెత్తిన దూరం: సుమారు మూడు కిలోమీటర్లు.”
రాజు తన కడుపు పట్టుకున్నాడు.
“మనం ఎన్ని క్యాలరీలు ఖర్చు చేశామో ఎవరైనా లెక్కించగలరా? ఎందుకంటే వాటిని తిరిగి తినాలి!”
జోష్ మరో ప్రోత్సాహక ప్రసంగం ప్రారంభించబోతుండగా ఒక వింత శబ్దం వినిపించింది.
బ్ర్ర్ర్ర్ర్ర్ర్!
రెండు ఆటోలు వాళ్ల దగ్గర ఆగాయి.
మొదటి ఆటో నుంచి ఒక మహిళ దిగింది. రెండో ఆటో నుంచి మరో మహిళ దిగింది. ఆమె చేతిలో బట్టల పెద్ద మూట ఉంది.
వాళ్లు ఆటోల నుంచి మురికి బట్టలతో నిండిన సంచులను దించసాగారు.
ఆ మహిళ అసహనంగా చుట్టూ చూసి ఫోన్ తీసుకుంది.
“హలో? మీ సహాయకులు ఎక్కడున్నారు? నేను రెండు ఆటోల నిండా బట్టలు తీసుకుని గ్రామానికి వచ్చాను. నాకు సహాయం చేయడానికి ఇక్కడ ఎవరూ లేరు!”
ఆమె అవతలి వ్యక్తి మాటలు విన్న తర్వాత కోపంగా మాట్లాడింది.
“ఏమిటి? వాళ్లు రావడం లేదా? ఇన్ని వందల బట్టలను నేనొక్కదాన్నే ఉతకాలని అనుకుంటున్నారా?”
ఆమె కోపంగా ఫోన్ పెట్టేసింది.
ఆమె ఆ గ్రామంలోని చాకలమ్మ. చాలా కుటుంబాలకు బట్టలు ఉతికి ఇచ్చేది. అత్యవసరంగా బట్టలు ఉతకాల్సి వచ్చినప్పుడు రాత్రిపూట కూడా పని చేసేది.
ఆ రోజు అదనంగా చాలా పని తీసుకుంది. కానీ ఆమెకు సహాయం చేయాల్సినవాళ్లు చివరి నిమిషంలో రాలేదు.
ఆమె ఆందోళనగా చుట్టూ చూసింది.
అప్పుడు ఆమె చూపు ఒక పెద్ద రాయి పక్కన కూర్చున్న ఐదుగురు యువకులపై పడింది.
వాళ్లంతా అలసిపోయి, చెమటలు కక్కుతూ, ఏం చేయాలో తెలియనివాళ్లలా కనిపిస్తున్నారు.
చాకలమ్మ ముఖం ఒక్కసారిగా వెలిగిపోయింది.
“ఆహా! ఎట్టకేలకు నా సహాయకులు వచ్చేశారు!”
ఐదుగురూ ఒకరి ముఖం మరొకరు చూసుకున్నారు.
సహాయకులా?
వాళ్లకు ఏమీ అర్థం కాకముందే ఆమె చేతితో పిలిచింది.
“ఒరేయ్, మీ ఐదుగురూ ఇటు రండి! అక్కడ ఎందుకు కూర్చున్నారు? మన ముందు బట్టల కొండ ఉంది. వాటిని ఉతకాలి!”
జోష్ ఆశ్చర్యంగా కళ్లు పెద్దవి చేశాడు.
“అమ్మా, మీరు ఏదో పొరబడుతున్నారు—”
“పొరపాటా?” అని ఆమె మధ్యలోనే అడ్డుకుంది. “మీ సూపర్‌వైజర్‌కు నేను ముందే డబ్బులు ఇచ్చేశాను! ఇంకేం మాట్లాడకుండా ఆ బట్టలు తీసుకోండి!”
జమాల్ జోష్ చెవిలో మెల్లగా చెప్పాడు.
“అభినందనలు నాయకుడా! ఎట్టకేలకు మనకు ఇంటర్వ్యూ లేకుండానే ఉద్యోగం దొరికింది.”
జోష్ అతని చెవిలోనే సమాధానమిచ్చాడు.
“నోరు మూసుకో! నేను చూసుకుంటాను.”
అతను చాకలమ్మ వైపు తిరిగి ధైర్యంగా మాట్లాడటానికి ప్రయత్నించాడు.
“అమ్మా, నిజానికి మేము ఇక్కడికి వచ్చింది—”
“దేనికోసం? నేను పని చేస్తుంటే చూడటానికా?”
“కాదు అమ్మా…”
“అయితే పని మొదలుపెట్టండి!”
ఆమె ఒక భారీ బట్టల మూటను జోష్ చేతుల్లో పెట్టింది.
ఆ మూట బరువుకు అతని మోకాళ్లు వెంటనే వంగిపోయాయి.
స్టీవ్ అతన్ని చూస్తూ, “జాగ్రత్త జోష్! ఈ మూటలోని బరువు నీ మొత్తం కెరీర్ కంటే ఎక్కువగా ఉంది!” అన్నాడు.
జోష్ సమాధానం చెప్పేలోపే చాకలమ్మ మరో మూటను స్టీవ్ చేతుల్లో పెట్టింది.
“నువ్వు బలంగా కనిపిస్తున్నావు. దీన్ని కూడా తీసుకో!”
స్టీవ్ తూలిపోయాడు.
“అమ్మా, నాకు వెన్నునొప్పి ఉంది.”
“మంచిదే! అయితే కూర్చునే బట్టలు ఉతుకు!”
జమాల్ నవ్వు ఆపుకోవడానికి నోరు మూసుకున్నాడు.
ఇంతలో కిరణ్ బట్టల మూటలను లెక్కించడం మొదలుపెట్టాడు.
“ఒక్క నిమిషం అమ్మా. మొత్తం ఎన్ని బట్టలు ఉన్నాయి?”
ఆమె చిరునవ్వుతో సమాధానమిచ్చింది.
“సుమారు నాలుగు వందల బట్టలు.”
కిరణ్ ముఖం పాలిపోయింది.
“నాలుగు వందలా?”
“అవును. తెల్లవారేలోపు వాటన్నింటినీ ఉతికి, ఆరబెట్టి, మడతపెట్టి, విడివిడిగా సర్దాలి.”
కిరణ్ తన ఊహాజనిత లెక్కలను వెంటనే మార్చుకున్నాడు.
“మిత్రులారా, నాకు ఒక చెడ్డ వార్త ఉంది. మనం ఇక దొంగలం కాదు. మనం ఒక లాండ్రీ కంపెనీ!”
రాజు ఒక బట్టల మూట పట్టుకుని ఉండగా అకస్మాత్తుగా ఏదో గుర్తొచ్చింది.
“అమ్మా, ఈ బట్టలపై ఆహారం మరకలు కూడా ఉన్నాయా?”
చాకలమ్మ అతని వైపు కోపంగా చూసింది.
“ఉంటాయి మరి! మనుషులు తిండి తింటారు కదా!”
రాజు ఆశగా నవ్వాడు.
“అయితే ఉతకడానికి ముందు ఆ మరకలను రుచి చూసి పరీక్షించవచ్చా?”
అందరూ అతని వైపు చూశారు.
చాకలమ్మ కూడా మాట రాక ఆశ్చర్యపోయింది.
“నువ్వు పనివాడివా, మేకవా?”
“అమ్మా, నేను వృథాను తగ్గించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను అంతే!”
“ఆ బకెట్ ఎత్తుకో!”
అర్ధరాత్రి లాండ్రీ కంపెనీ
కొన్ని నిమిషాల్లోనే ఐదుగురు స్నేహితులు తమ జీవితంలో ఎప్పుడూ లేనంత కష్టపడి పని చేయడం ప్రారంభించారు.
జోష్ తన నేర చరిత్ర మొత్తాన్ని చెరిపేయాలన్న పట్టుదలతో బట్టలను గట్టిగా రుద్దుతున్నాడు.
స్టీవ్ ఒక తొట్టె పక్కన కూర్చుని చొక్కాను చాలా నెమ్మదిగా రుద్దుతున్నాడు. చాకలమ్మకు అతను బతికే ఉన్నాడో లేదో అనుమానం వచ్చి పదేపదే అతన్ని చూస్తోంది.
“ఒరేయ్! ఒక్క చొక్కాను పది నిమిషాలుగా ఉతుకుతున్నావేంటి?”
స్టీవ్ తల పైకెత్తి సమాధానమిచ్చాడు.
“అమ్మా, ఈ చొక్కాకు చాలా సంక్లిష్టమైన చరిత్ర ఉంది.”
“అయితే దానికి సులభమైన భవిష్యత్తు ఇవ్వు. సరిగ్గా ఉతుకు!”
ఆమె జమాల్ దగ్గరకు వెళ్లింది. అతను తెల్ల బట్టలను రంగు బట్టల నుంచి వేరు చేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు.
“వీటన్నింటినీ కలిపేశావేంటి?”
జమాల్ బట్టలను చూపిస్తూ, “అవన్నీ వచ్చినప్పుడే మురికిగా ఉన్నాయి. కాబట్టి అవన్నీ కలిసిమెలిసి ఉంటాయని అనుకున్నాను,” అన్నాడు.
చాకలమ్మ అతని వైపు కోపంగా చూసింది.
“ఇంకో మాట మాట్లాడితే, ఊర్లోని బట్టలన్నీ నీతోనే ఉతికిస్తాను!”
జమాల్ వెంటనే నోరు మూసుకుని బట్టలను సరిగ్గా వేరు చేయడం మొదలుపెట్టాడు.
కిరణ్ బట్టలను లెక్కపెట్టి క్రమంగా సర్దే బాధ్యత తీసుకున్నాడు.
అతను చక్కగా కుప్పలు పెట్టి ఒక్కో బట్ట సంఖ్యను ప్రకటిస్తున్నాడు.
“తెల్ల చొక్కాలు: నలభై రెండు. ప్యాంట్లు: ముప్పై ఒకటి. తువ్వాళ్లు: ఇరవై ఏడు…”
చాకలమ్మ సంతృప్తిగా తల ఊపింది.
“కనీసం మీలో ఒకరికైనా కొంచెం తెలివి ఉంది.”
కిరణ్ గర్వంగా నవ్వాడు.
తర్వాత అతను, “కానీ అమ్మా, నా లెక్కల ప్రకారం ఈ పని సమయానికి పూర్తి చేయాలంటే కనీసం మరో ముగ్గురు కావాలి,” అన్నాడు.
ఆమె అతని చేతిలో ఒక బకెట్ పెట్టింది.
“చాలా మంచి లెక్క! ఇప్పుడు ముగ్గురిలా పని చేయి!”
కిరణ్ నవ్వు మాయమైంది.
ఇంతలో రాజు ఆ పనిలో అత్యంత ప్రమాదకరమైన విషయాన్ని కనిపెట్టాడు.
చాకలమ్మ తన కోసం కొన్ని స్నాక్స్ తీసుకొచ్చింది. కానీ వాటిని పక్కనే ఉన్న ఒక స్టూల్‌పై పెట్టింది.
రాజు స్నాక్స్ వైపు చూశాడు.
తర్వాత బట్టల వైపు చూశాడు.
మళ్లీ స్నాక్స్ వైపు చూశాడు.
నెమ్మదిగా ఒక బిస్కెట్ తీసుకోవడానికి చేయి చాపాడు.
“ఆలోచన కూడా చేయకు!” అని అవతలి వైపు నుంచి జోష్ అరిచాడు.
రాజు అక్కడే ఆగిపోయాడు.
“నేను దాన్ని శుభ్రంగా ఉందో లేదో పరీక్షిస్తున్నాను అంతే!”
“అది బిస్కెట్!”
“అవును. పరిశుభ్రత చాలా ముఖ్యం కదా!”
చాకలమ్మ వెనక్కి తిరిగింది.
“పని చేయకుండా ఎవరు మాట్లాడుతున్నారు?”
ఐదుగురూ వెంటనే తమ బట్టల తొట్టెల వైపు వంగిపోయారు.
తర్వాతి కొన్ని గంటల పాటు చాకలమ్మ వాళ్లకు క్షణం కూడా విశ్రాంతి ఇవ్వలేదు.
ఎవరైనా నెమ్మదిగా పని చేస్తే వెంటనే మరో పని అప్పగించేది.
స్టీవ్ బట్టలు ఉతకడం ఆపితే, మరిన్ని బట్టలు ఇచ్చేది.
జమాల్ ప్రశ్నలు అడిగితే, మరిన్ని బకెట్లు ఇచ్చేది.
కిరణ్ లెక్కలు పూర్తి చేస్తే, మళ్లీ మొదటి నుంచి లెక్కపెట్టించేది.
రాజు స్నాక్స్ వైపు చూస్తే, వాటిని అతనికి అందనంత దూరంలో పెట్టేది.
జోష్ ఆదేశాలు ఇవ్వడానికి ప్రయత్నిస్తే, అతని చేతుల్లోనే అత్యంత బరువైన మూట పెట్టేది.
తెల్లవారుజామున మూడు గంటలకల్లా జోష్ మాట్లాడటం మానేశాడు.
నాలుగు గంటలకల్లా స్టీవ్ కళ్లను సగం మూసుకునే బట్టలు ఉతుకుతున్నాడు.
ఐదు గంటలకల్లా కిరణ్‌కు లెక్కలు ఎలా వేయాలో కూడా మర్చిపోయాడు.
మరి రాజు సంగతేంటి?
అతను ఇంకా తన కూలీకి బదులుగా స్నాక్స్ ఇవ్వమని బేరం ఆడుతున్నాడు.
“అమ్మా, మేము పని మొత్తం పూర్తి చేస్తే అల్పాహారం ఇస్తారా?”
చాకలమ్మ తల పైకెత్తకుండా, “ముందు పని పూర్తి చేయి,” అంది.
“మరి టీ?”
“ఉతుకు!”
“కనీసం ఒక్క బిస్కెట్?”
“ఉతుకు అన్నాను!”
రాజు మళ్లీ తన బకెట్ దగ్గరకు వెళ్లాడు.
“నేను తినని ఈ ఒక్క బిస్కెట్ కోసం ఎంత కష్టపడుతున్నానో!” అని గొణుక్కున్నాడు.
చివరి ఆశ్చర్యం
చివరకు ఆకాశం క్రమంగా తెల్లబడటం ప్రారంభించింది.
ఐదుగురు స్నేహితులు వందలాది బట్టలను ఉతికి, కడిగి, ఆరబెట్టి, మడతపెట్టి, విడివిడిగా సర్దేశారు.
వారి చేతులు నొప్పి పెడుతున్నాయి. బట్టలు తడిగా ఉన్నాయి. రాత్రికి రాత్రే పదేళ్లు వయసు పెరిగినట్లు వారి ముఖాలు కనిపిస్తున్నాయి.
చాకలమ్మ చివరి బట్టల కుప్పను పరిశీలించింది.
“బాగుంది! అన్నీ సిద్ధమయ్యాయి.”
జోష్ నెమ్మదిగా లేచి నిలబడ్డాడు.
“అమ్మా, మేము పని పూర్తి చేశాం కదా. ఇప్పుడు మా కూలీ గురించి మాట్లాడుకుందాం.”
“కూలీనా?” అని ఆమె అడిగింది.
“అవును అమ్మా. మేము ఇక్కడ పని చేస్తే డబ్బులు ఇస్తారని అనుకున్నాం.”
ఆమె ముఖం చిట్లించింది.
“నేను మీ సూపర్‌వైజర్‌కు ముందే డబ్బులు ఇచ్చేశాను. కూలీ విషయంలో ఏదైనా సమస్య ఉంటే అతనితో మాట్లాడండి.”
జోష్ ఆమె వైపు ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
“సూపర్‌వైజరా? ఎవరు ఆ సూపర్‌వైజర్?”
“మిమ్మల్ని పంపించిన వ్యక్తి!”
ఐదుగురూ ఒకరి ముఖం మరొకరు చూసుకున్నారు.
వాళ్లను ఎవరూ పంపించలేదు.
వాళ్లకు ఎవరూ ఉద్యోగం ఇవ్వలేదు.
వాళ్లకు డబ్బులు చెల్లించే వ్యక్తి కూడా ఎవరూ లేరు.
చివరకు జమాల్ నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదించాడు.
“అంటే, మీరు మమ్మల్ని వేరేవాళ్ల సహాయకులని పొరబడి, మేము రాత్రంతా ఉచితంగా పని చేశామన్నమాట!”
చాకలమ్మ చేతులు కట్టుకుని నిలబడింది.
“అది మీ సమస్య! ముందే చెప్పాల్సింది కదా!”
జోష్ నోరు తెరిచాడు. కానీ ఒక్క మాట కూడా బయటకు రాలేదు.
తాము నిజం చెబితే పరిస్థితి ఎలా ఉంటుందో అతనికి తెలుసు.
బంగ్లాలో బంగారం దొంగిలించడానికి వెళ్లామని, కాపలాదారుడు తరిమేశాడని, చివరకు బట్టలు ఉతికే పనిలో పడ్డామని చెబితే…
బహుశా ఆమె మరో పని కూడా అప్పగించవచ్చు!
ఆమె రోడ్డు వైపు చూపించింది.
“ఇప్పుడు ఇంటికి వెళ్లండి! ఇంకోసారి మీ సూపర్‌వైజర్‌కు చెప్పి మంచి పనివాళ్లను పంపించమని చెప్పండి!”
ఐదుగురు స్నేహితులూ మౌనంగా అక్కడి నుంచి బయలుదేరారు.
కొంత దూరం వెళ్లాక స్టీవ్ మాట్లాడటం ప్రారంభించాడు.
“మొదట ఇల్లు శుభ్రం చేశాం. తర్వాత రోడ్లు శుభ్రం చేశాం. ఇప్పుడు నాలుగు వందల బట్టలు ఉతికాం.”
కిరణ్ విచారంగా తల ఊపాడు.
“మన వ్యాపారం మూడు రకాల సేవలకు విస్తరించింది. కానీ ఒక్క రూపాయి కూడా సంపాదించలేదు.”
జమాల్ జోష్ వైపు చూశాడు.
“నాయకుడా, మన తర్వాతి మిషన్ ఏంటి? ఏనుగులకు స్నానం చేయించడమా?”
రాజు అకస్మాత్తుగా ఆగిపోయాడు.
“ఒక్క నిమిషం! మనం ఒక విషయం మర్చిపోయాం!”
అందరూ అతని వైపు తిరిగారు.
“ఏంటి?”
“అల్పాహారం!”
జోష్ విసుగ్గా కళ్లు మూసుకున్నాడు.
“రాజూ! ఇంత జరిగినా నీకు తిండి గురించే ఆలోచనా?”
రాజు భుజాలు ఎగరేశాడు.
“బృందాన్ని ఉత్సాహంగా ఉంచడానికి ఎవరో ఒకరు ఆలోచించాలి కదా!”
జోష్ ఉదయిస్తున్న సూర్యుడి వైపు చూస్తూ పిడికిలి బిగించాడు.
“మిత్రులారా, బాధపడకండి. మన తర్వాతి దొంగతనం మాత్రం భిన్నంగా ఉంటుంది. ఈసారి లక్ష్యాన్ని ఎంచుకుని, పక్కా ప్లాన్ వేసుకుని, ధనవంతులమవుతాం!”
స్టీవ్ నిట్టూరుస్తూ, “ఆ ప్లాన్‌లో మధ్యాహ్నం వరకు నిద్రపోయే అవకాశం కూడా ఉంటుందా?” అని అడిగాడు.
జోష్ అతని మాటలను పట్టించుకోకుండా ముందుకు నడిచాడు.
అతని వెనుక అలసిపోయిన నలుగురు స్నేహితులూ నడిచారు.
వాళ్లు బంగారం దొంగిలించాలనే ఆశతో గ్రామానికి వచ్చారు.
కానీ కాపలాదారుడి నుంచి తప్పించుకున్నారు, వందలాది బట్టలు ఉతికారు, చివరకు ఒక్క రూపాయి కూడా సంపాదించకుండా తిరిగి వెళ్తున్నారు.
మూఢ దొంగల బృందం మూడోసారి కూడా దొంగతనంలో విఫలమైంది.
అయితే, ఒక విషయం మాత్రం స్పష్టమవుతోంది.
వాళ్లు ఎక్కడికి వెళ్లినా, ఎవరో ఒకరు వాళ్లకు పని అప్పగిస్తూనే ఉన్నారు!
అయినా జోష్ మాత్రం వాళ్లు ఏదో ఒకరోజు గొప్పవాళ్లు కావడం ఖాయమని నమ్ముతూనే ఉన్నాడు!