తర్వాతి కొన్ని రోజుల్లో రామరాజు దుకాణం దాదాపు ఖాళీగా మారిపోయింది.
ఒకప్పుడు అతన్ని ఆప్యాయంగా పలకరించి, అతని దుకాణంలో సరుకులు కొనుగోలు చేసిన గ్రామస్తులు ఇప్పుడు వేరే దుకాణాలకు వెళ్లడం ప్రారంభించారు.
కొందరు అతని వైపు చూడటానికి కూడా ఇష్టపడలేదు.
మరికొందరు అతను తమ పక్కనుంచి వెళ్లినప్పుడల్లా గుసగుసలాడుకునేవారు.
“కల్తీ సరుకులు అమ్మే వ్యక్తి ఇతనే!”
“అతని దుకాణంలో ఏమీ కొనకండి!” అని ఒకరితో ఒకరు చెప్పుకునేవారు.
రోజురోజుకీ తన వ్యాపారం క్షీణించడాన్ని రామరాజు బాధతో గమనించేవాడు.
అయినప్పటికీ, అతను తన బాధ్యతలను విస్మరించలేకపోయాడు. సరఫరాదారులకు డబ్బులు చెల్లించాలి, ఇంటి ఖర్చులు చూసుకోవాలి, పిల్లల అవసరాలు తీర్చాలి, కొత్త ఇంటిని కూడా నిర్వహించాలి.
ఇలా ఒకవైపు వ్యాపారం దెబ్బతింటుండగా, మరోవైపు కుటుంబ బాధ్యతలు అతనికి భారంగా మారాయి.
రామరాజు భార్య కూడా వారి భవిష్యత్తు గురించి ఆందోళన చెందడం ప్రారంభించింది.
ఒకరోజు సాయంత్రం ఆమె భర్తను అడిగింది.
“ఇలాగే దుకాణం కొనసాగితే మనం కుటుంబాన్ని ఎలా పోషించుకోగలం?”
రామరాజు కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండిపోయాడు. ఆ తర్వాత బాధతో ఇలా అన్నాడు.
“ఎన్నో సంవత్సరాలు కష్టపడి ఈ వ్యాపారాన్ని నిర్మించుకున్నాను. కానీ ఇప్పుడు కొంతమంది మాటలతోనే దాన్ని నాశనం చేస్తున్నారు.”
అతని భార్య ఆందోళనగా భర్త వైపు చూసింది.
“శోభన్, మున్నివరన్‌లను ఎందుకు నేరుగా ప్రశ్నించకూడదు? వాళ్లు నీ విజయాన్ని చూసి అసూయపడుతున్నారని అందరికీ తెలుసు కదా!” అని అడిగింది.
రామరాజు మెల్లగా తల ఊపాడు.
“సరైన ఆధారాలు లేకుండా వాళ్లతో గొడవపడితే, గ్రామస్తులను మరింతగా మనకు వ్యతిరేకంగా మార్చేస్తారు. కోపంతో సమస్య పరిష్కారం కాదు. నా నిజాయితీని నిరూపించుకోవడానికి నాకు ఆధారాలు కావాలి” అని సమాధానమిచ్చాడు.
ఆ రాత్రి పిల్లలందరూ నిద్రపోయిన తర్వాత రామరాజు ఒక దృఢమైన నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.
తాను పారిపోడు. ఓటమిని అంగీకరించడు. ఇతరులు చెప్పిన అబద్ధాల కారణంగా నిర్దోషులు బాధపడటాన్ని కూడా చూస్తూ ఊరుకోడు.
తనపై వచ్చిన ఆరోపణల్లోని అసత్యాన్ని నిరూపించి, అసలు నిజాన్ని గ్రామస్తులందరికీ తెలియజేయాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.
ఆ క్షణం నుంచి రామరాజు లక్ష్యం ఒక్కటే.
ఎలాగైనా నిజాన్ని నిరూపించి, తన నిజాయితీని తిరిగి నిలబెట్టుకోవాలి!